End of an era
Toen was het leven schoon en zorgeloos.
We gingen nog naar school, zaten nog op kot. Ons leven bestond uit plezier maken en studeren, we hadden bitter weinig verantwoordelijkheden en amuseerden ons te pletter. Dat we meermaals de kamer rond swingden op de tonen van Time of our life kon haast geen toeval zijn. Jongens kwamen en gingen / kwamen en bleven, en onze vriendschap was niet klein te krijgen.
Of we nu avond na avond uitgesterkt voor de televisie lagen in de kotkeuken, of we nu pintjes zaten te drinken in den Echo, of we nu samen kookten: het leven was altijd even leuk. Zelfs tijdens de oh-zo-gehaatte examens slaagden we erin om uiterst ontspannende momenten in te lassen: een half uurtje samen televisie kijken, op hetzelfde moment een douche gaan nemen en in aanpalende douchekabines luidop foute meezingers kwelen, een ijsje eten op de Groenplaats, samen buiten eten in het eerste zomerzonnetje…
We leefden samen, deelden elkanders ups & downs. Was er iemand dolgelukkig? Dan werkte het aanstekelijk. Was er iemand droevig? Dan werd er niet geaarzeld en werden de grove middelen bovengehaald: een wijvenfilm, een aflevering SATC, of gewoonweg een prachtig lied: ‘Een vriend’ van Magriet.
En toen waren we klaar met studeren. We begonnen te werken, trokken het huis uit, gingen verbouwen, reizen, ontdekken. Maar toch slaagden we erin om elkaar niet uit het oog te verliezen. Met de regelmaat van de klok spraken we af voor een etentje. We werden ‘ladies who dine’. Hier en daar lasten we zelfs nog een legendarische girls night in: OK, we konden niet meer dansen in onze eikebah-kotkeuken, maar plezierig was het nog steeds.
Nu komt er een einde aan dit tijdperk. Eentje van ons pakt binnenkort haar biezen en reist naar Zwitserland, haar job achterna. En zo verliezen wij een stukje: de heilige viervuldigheid moet vanaf nu met z’n drieën verder. En ja, we kunnen telefoneren, en mailen. En wij kunnen haar opzoeken en zij komt zeker en vast wel eens terug naar huis. Maar het zal niet meer hetzelfde zijn. We zullen nog steeds afspreken om een hapje te gaan eten, een filmpje te kijken… (oh god! We kunnen niet meer met z’n vieren naar de nieuwe SATC-film… boehoehoe) … maar er zal altijd één plaatsje leeg zijn.
Het leven zal niet stoppen, we bouwen en verbouwen voort, zonder twijfel komen er binnenkort kindjes bij, maar een klein stukje van ons blijft ongetwijfeld hetzelfde. En dat stukje zal zitten popelen tot ons vriendinnetje weer naar huis komt: cocktails drinken, het leven bespreken, filosoferen, of gewoon hartstikke onozel doen.
Veel geluk in Zwitserland meid! Live your life in the most extraordinary way!
Gearchiveerd onder:Antwerpen, Bedenkingen, Everyday life, Friends and Fun | 2 Comments
Whoa! It’s alive!
Nog updates graag!
Hola, uw kotleven trekt heel hard op het mijne van indertijd! (Echo en Groenplaats waren ook mijn favoriete plaatsen, die tweede vooral in de zon in examentijd, terwijl je eigenlijk moest zitten studeren).