Over skiën en dat hele belangrijke niet-detail

23jan11

Eerst drie dagen zon, en warm. Nu ja, toch veel te warm voor januari: een dikke tien graden in het zonnetje, nul graden grens op maar liefst 3000 meter. In beweging blijven was de boodschap: anders verging je lijf tot een grote zweetbol, ingepakt in die dikke skikleren.
Dan vier dagen zon, wind, en kou. Echt ja, de gevreesde januarikoude: zo’n min 15 graden, zelfs in het zonnetje. In beweging blijven was de boodschap: anders verkleumde je lijf tot een groot ijsblokje, zelfs ingepakt in die dikke skikleren.
Pijne spieren, die waren er zeker (soms leken mijn benen echt wel pudding). En blauwe plekken: op mijn billen van te vallen op mijn snowboardbinding (een blauwe plek van historische proporties), en net bovenop mijn linkerborst: van omver geskied te worden door ‘den Duits’.
Aan dat accidentje hield ik ook vreselijke stijve rug over, die ik dan weer probeerde te bestrijden door een massage.

De après ski was ook erg aanwezig. De dag werd traditioneel afgesloten door enkele rondjes aan den toog van Oscar’s Schirmbar. We dronken de traditionele Jägermeister, ein kleines Bier, ein grosses Bier, ein Glühwein,  Jägetee und Flying Hirsch, we ontdekten de Apero Spritz en de Flying Mooh. Al zorgt die laatste (room en Jägermeister) voor schiftingsverschijnselen in je buik. We amuseerden ons rot en waren stikjaloers op Nederlander Mike, die al 18 jaar in Oostenrijk woonde. We ontdekten de Hollandse après ski-bar George en werden er omsingeld door talrijke Nederlanders met een gemiddelde leeftijd van 45 die in koor wat Schlagers meebrulden. Spontaan doopten we ons om tot een meebrullend troepje Hollanders met de namen Joop en Truus, Kees en Mien: helemaal undercover!

Je hoort het… het was een fantastisch skiverlof.

En oh ja, nog één dingetje, wat ik ook nog wel wil vertellen…
Ik kreeg een cadeau’tje van Vriend: buiten op een terras, met zicht op de bergtoppen die in het zonnetje lagen, ging ie op z’n knie zitten en kreeg ik een klein doosje met daarin een prachtige vintage ring met een groene smaragd, die hier nu aan mijn vinger zit te schitteren.

Ja ja… Ik ben verloofd… Wie had dat zien aankomen??

Gearchiveerd onder:Familie, Love, Vakantie   |  6 Comments

11jan11

Volgende week ben ik er weer even niet.
En nee, ik ben er niet echt rouwig om: vrijdagnacht kruipen we met z’n allen, mijn ouders, zus en vriend, Vriend en ik, ons gehuurde busje in en cruisen we richting het land van sneeuw, zon, après ski: Tirol.

We gaan voor de herkansing, opnieuw naar Serfaus, zelfde ski-oord, zelfde appartementje, zelfde mensen.
Vorig jaar kwamen we na een drietal dagen terug naar huis, m’n liefste grootvader is toen overleden. Nu gaan we met z’n allen terug, we gaan ervan genieten alsof we het nog nooit hebben gedaan. We gaan skiën en boarden dat ons leven ervan afhangt, onze haren laten uitwaaien, onze benen laten werken en ‘s namiddags, als de skiliften ermee ophouden en we helemaal voldaan zijn, dan duiken we vol overgave de après ski in en toasten we op mijn vake.

Dus excuseer me, dat ik er weer even niet ben… Ik kan er niet aan doen: Ich gehe nach Tirol, ganz toll!

Gearchiveerd onder:Vakantie   |  1 Comment

Hilarische hoogtepunt 2011 n°1

09jan11

Op een uitgesteld nieuwjaarsfeestje zag ik gisteren iemand experimenteren met een SodaClub machine.

Doel? Het maken van bruisende chocomelk

Reden? Omdat het kan, voor het patent,…

Resultaat? Bruis toevoegen aan Nequick chocomelk heeft enkel negatieve gevolgen
1. melk reageert raar op het toevoegen van bruis
2. chocomelk spuit langs alle kanten uit de fles, over de machine, door héél de keuken
3. chocomelk met bruis is NIET lekker, het is VRESELIJK, WALGELIJK
4. ik nam een slok en tufte alles meteen weer uit. Waarvoor nogmaals mijn excuses

Les? Bruisende chocolademelk is geen goed idee. Er werd geen patent aangevraagd.

Gearchiveerd onder:Bizar   |  Laat een reactie achter

Lang geleden…

05jan11

En dan krijg je een mailtje, nu ja, een berichtje op Facebook.
En ik geef toe, het was niet het eerste. Ook face-to-face werd ik er al op aangesproken: wanneer ik eindelijk nog eens ging bloggen.

Wel, hier ben ik! Ha!
Natuurlijk ben ik blij me de aansporingen van mijn (former?-) bloglezers en de vrienden, maar eerlijk? Dat laatste berichtje van Liza was er gewoon eentje teveel, in de goede zin dan. De ‘laatste druppel’ die ik nodig had, om aan mezelf te durven toegeven hoe erg ik het schrijven wel niet mis. Tijd gaat snel..

Even ruw geteld, acht maanden lang was het hier stil. Dat is lang, hoor. We hadden verdore ‘ne kleine’ kunnen maken in die periode. Maar dat deden we niet, dat was niet aan de orde. We bevielen van een huis. De draagtijd was wat langer dan die van een gemiddelde ‘kleine’, een jaar en een half in het totaal, maar het is al helemaal ‘uit de pampers’. Nog een likje verf hier en daar, een terras in het voorjaar, maar verder is onze Mansion helemaal af.

Als ik rond me kijk, kan ik nog steeds niet geloven dat dit nu helemaal van ons is. Al ben ik mijn uiterste best aan het doen om heel het huis vol te proppen met onze eigen spulletjes! Dat koeienvel uit Ikea, die vintage stoeltjes uit de tweedehandswinkel, die ventplant met de snorkeltjes, onze op-en-top American Christmas tree… Het is van ons en ik vind het allemaal prachtig!

We hebben gewandeld en gezwommen, geschilderd en gepoetst, gefietst en gewinkeld, gewerkt en gerust.
We hebben gehuild en gelachen, geslapen en geluierd, gereisd en gevierd, gegeten en gedronken, gefeest en genoten.
We hebben geleefd.

En nu ga ik hier ook weer wat beginnen ‘leven’. Al meer dan eens dacht ik eraan om terug te bloggen, zeker de laatste tijd. Nu hopen dat ik het even blijf volhouden hé?

Gearchiveerd onder:Bedenkingen, Blog, Everyday life   |  8 Comments

Surreëel

28apr10

Hier zit ik dan… betrekkelijk surreëel lijkt het me allemaal.

Ik zit in m’n living tussen de kartonnen dozen en zie hoe twee ijverige mannen de keuken doorspurten, sleurend en slepend, vijzend en zagend, zetten ze onze keuken in elkaar. Het gaat vooruit, het gaat verbazend goed vooruit zelfs.
Schoon om te zien: al die kartonnen dozen en mysterieuze pakjes die ze hier vorige week binnen droegen worden snel maar zeker een keuken.
Ik moet me zelfs inhouden om niet héél de tijd binnen te gaan gluren, zien waar ze nu staan, aan welk kastje zijn ze nu bezig?

spannend, spannend…

(dit bericht kwam mee tot stand danzij een wireless hotspot hier ergens in de buurt… hebben we wel een internetverbinding nodig?? )

Gearchiveerd onder:Bedenkingen, Huisje   |  9 Comments

End of an era

06apr10

Toen was het leven schoon en zorgeloos.

We gingen nog naar school, zaten nog op kot. Ons leven bestond uit plezier maken en studeren, we hadden bitter weinig verantwoordelijkheden en amuseerden ons te pletter. Dat we meermaals de kamer rond swingden op de tonen van Time of our life kon haast geen toeval zijn. Jongens kwamen en gingen / kwamen en bleven, en onze vriendschap was niet klein te krijgen.

Of we nu avond na avond uitgesterkt voor de televisie lagen in de kotkeuken, of we nu pintjes zaten te drinken in den Echo, of we nu samen kookten: het leven was altijd even leuk. Zelfs tijdens de oh-zo-gehaatte examens slaagden we erin om uiterst ontspannende momenten in te lassen: een half uurtje samen televisie kijken, op hetzelfde moment een douche gaan nemen en in aanpalende douchekabines luidop foute meezingers kwelen, een ijsje eten op de Groenplaats, samen buiten eten in het eerste zomerzonnetje…

We leefden samen, deelden elkanders ups & downs. Was er iemand dolgelukkig? Dan werkte het aanstekelijk. Was er iemand droevig? Dan werd er niet geaarzeld en werden de grove middelen bovengehaald: een wijvenfilm, een aflevering SATC, of gewoonweg een prachtig lied: ‘Een vriend’ van Magriet.

En toen waren we klaar met studeren. We begonnen te werken, trokken het huis uit, gingen verbouwen, reizen, ontdekken. Maar toch slaagden we erin om elkaar niet uit het oog te verliezen. Met de regelmaat van de klok spraken we af voor een etentje. We werden ‘ladies who dine’. Hier en daar lasten we zelfs nog een legendarische girls night in: OK, we konden niet meer dansen in onze eikebah-kotkeuken, maar plezierig was het nog steeds.

Nu komt er een einde aan dit tijdperk. Eentje van ons pakt binnenkort haar biezen en reist naar Zwitserland, haar job achterna. En zo verliezen wij een stukje: de heilige viervuldigheid moet vanaf nu met z’n drieën verder. En ja, we kunnen telefoneren, en mailen. En wij kunnen haar opzoeken en zij komt zeker en vast wel eens terug naar huis. Maar het zal niet meer hetzelfde zijn. We zullen nog steeds afspreken om een hapje te gaan eten, een filmpje te kijken… (oh god! We kunnen niet meer met z’n vieren naar de nieuwe SATC-film… boehoehoe) … maar er zal altijd één plaatsje leeg zijn.

Het leven zal niet stoppen, we bouwen en verbouwen voort, zonder twijfel komen er binnenkort kindjes bij, maar een klein stukje van ons blijft ongetwijfeld hetzelfde. En dat stukje zal zitten popelen tot ons vriendinnetje weer naar huis komt: cocktails drinken, het leven bespreken, filosoferen, of gewoon hartstikke onozel doen.

Veel geluk in Zwitserland meid! Live your life in the most extraordinary way!

Gearchiveerd onder:Antwerpen, Bedenkingen, Everyday life, Friends and Fun   |  2 Comments

En toen was er licht

02mrt10

1.
Letterlijk: vanaf heden hebben we een volledig werkende elektrische installatie in ons huis. Als een kieken zonder kop liep ik zaterdag heel het huis door met een werflamp in de hand. Stopcontact na stopcontact onderwierp ik aan de lichttest: ging de lamp branden of niet? En het resultaat was uiterst bevredigend: iedere keer opnieuw begon de lamp te branden. Ik duwde op alle schakelaars, duwde op de schakelaar aan de deur om alles aan te doen, op die in de gang om alles uit te doen, en op nog een andere om hetzelfde lichtpunt weer aan te doen. Om zeker te zijn dat alles werkte.

2.
Vrijdag slaagde ik erin om in m’n eentje zowaar 3 ½ uur rond te dwalen in Ikea. OK, ik ging langs om onze keuken te plannen en een meetafspraak te maken, maar ik vulde mijn tijd hoofdzakelijk met dwalen. En met zitten: ik zat in onze toekomstige sofa, op onze toekomstige bijzetzeteltjes… Ik koos vazen en schalen en kandelaars, bedovertrekken en handdoeken, een nieuw servies, nieuwe glazen, potten en pannen. Een set voorraaddozen, een plant of twee, rekken voor de kelder, een boekenkast met bureau. Begrijp me niet verkeerd. Van al deze dingen kocht ik welgeteld… niets. Ik zet het op mijn verlanglijstje. Ik betaalde wel een rekening, voor het meten van onze keuken. Er is een serieus licht aan het einde van de verbouwingstunnel en dat licht heet ‘mijn mooie keuken’.

3.
Goede zaken gedaan! Ook Brico kreeg van mij een bezoekje en ook daar vertrok ik niet met lege handen. Ik ging langs voor één spotje. Ik kwam thuis met vijf spotjes en een kraan. Dat komt ervan, als ze op al die spulletjes 21 % korting blijken te geven!

4.
Net zoals de rest van België (en Europa) waaide ik in het weekend een beetje weg. Bij stormweer sijpelt het water immers altijd binnen onder de poorten in het bedrijf van mijn ouders. Met handdoeken en dweilen probeerden m’n zus en ik de toevloed te stoppen. Uit nieuwsgierigheid gluurden we even langs de achterdeur naar de parking en dat bleek maar goed ook. Tallozen blauwe bakjes van de Post (om brieven af te leveren) waaiden over de parking. We trotseerden weer en wind om alles bij elkaar te rapen en vluchtten verkleumd weer binnen. Twee uur later was het ergste gepasseerd. Zijn jullie weggewaaid?

5.
Na twee weken zwoegen en zweten is fase één van mijn groots project op het werk afgewerkt. Twee weken lang ben ik nu gerust. Daarna word ik zonder twijfel langs alle kanten bestookt met opmerkingen op wat ik heb afgeleverd. Dat is dan ook de bedoeling. Toch lijk ik het een beetje moeilijk te hebben met opmerkingen op mijn ‘kindje’. Kalm blijven, kalm blijven…

Gearchiveerd onder:Bedenkingen, Huisje, Levenskronkels, Werk werk werk   |  4 Comments

13feb10

Héél veel mensen rondom mij starten met verbouwingen. Starten…
Excuseer mij, ik zonder me even af… *draait zich om en houdt haar handen voor haar mond*
WOEHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA

Welkom. Momenteel ben ik in de fase beland waarin ik nooit meer, NOOIT van héél mijn leven, nog een huis verbouw. Suckers! Denk ik, bij verhalen over achterbouwen afbreken, verwarming leggen, elektriciteit slijpen. Ik lach hen niet uit, ik wens hen absoluut het beste toe, maar mijn lachende houding, dat is een resultaat van een beetje een miserabel gevoel. Ik heb het gehad, ik wou dat het klaar was, ik wou dat ik er nooit meer aan moest denken.

(Ik ben er verder trouwens van overtuigd, dat, eens het huis echt af is, ik ga terugblikken op het voorbije jaar en onszelf ga feliciteren voor bewezen diensten. We hebben het toch allemaal maar gedaan…)

Maar momenteel begrijp ik het niet, ik zou het niet meer kunnen, de moed zinkt me al in de schoenen bij de gedachte.
Doe het niet, wil ik schreeuwen, niet verbouwen. Het is V-E-R-S-C-H-R-I-K-K-E-L-I-J-K. Het is stoffig en vuil, je wordt er moe van, het duuuuurt zo lang. Het kost veel geld, je hebt geen leven meer (alle tijd gaat naar het huis), je kan over niets anders meer praten.

Ik wou dat ik nu met m’n vingers kon knippen en dat alles ineens af zou zijn: dat laatste plafondje, geschilderd, plinten geplaatst. Het weegt gewoon, zo simpel is het.

Ik haat het niet, het verbouwen. Héél wat dingen waren gewoon héél leuk om te doen. Het probleem? Dat ze even leuk waren, na een dag of drie (week of drie) werd het verdorie vervelend om steeds hetzelfde te doen. Vandaar dat het afsmeren van dat laatste gyproc plafondje me momenteel zo tegensteekt…
MAAR de beloning is niet te overzien: ik hoef gewoon maar de foto’s van bij de aankoop te vergelijken met die van nu en ik vind geen woorden meer. Wie had er ooit gedacht dat we dit zouden kunnen verwezelijken? (ik zal de vergelijkingsfoto’s eens posten hoor…)

Maar intussen lach ik luid met verbouwers. Misschien omdat ik besef dat het bij ons bijna gedaan is en dat ik dus een andere hobby moet gaan zoeken?

Iemand nog een gyproc plafondje om af te smeren? Plakkerij om van de muren te kloppen? Muren om uit te breken? Containers te vullen? Zand te scheppen? Je weet me te vinden!

Gearchiveerd onder:Bedenkingen, Bizar, Huisje   |  4 Comments

Highway from hell

06feb10

Daarnet zag ik op de E313, of ‘puttekessnelweg’ hoe voor mijn ogen, op nog geen 100 meter een brug werd afgebroken.
We verorberden frietjes, trokken onze jas en schoenen aan en wandelden een stukje, tot aan de autostrade om de Brug ter hoogte van Geel West te gaan bewonderen.

We tuurden vanuit de vertre, en het kriebelde. Kriebelde om wat dichterbij te gaan, maar ‘chickens’ dat we zijn, durfden we niet.
Maar hé, daar in de vertre, daar staan wel héél veel mensen… we liepen door een wei vol modder, hup over de vangrails et voilà, daar stonden we dan: om half negen ‘s avonds in het midden van de autostrade. Nog even stappen… Drie dinousaurusachtige kranen happen, stukje voor stukje, beton, afsfalt en ijzer uit de brug. De brug die ons zo’n 7 jaar lang liet passeren als we naar school reden.

Hap, hap, hap, grote brokken puin storten naar beneden. De machines knaagden als volleerde euhm… knagers beetje bij beetje de steunbalken van de brug door.
Een goed uur later viel de laatstje balk naar beneden. Triomfantelijk reden de dieren achteruit de berg puin af. Moesten we applaudiseren? Nog een half uur later zaten we weer in de zetel, verdwaasd.
Ramptoeristje spelen, gelukkig waren we niet de enige toeschouwers…

‘T is eens iets anders… op een vrijdagavond

Gearchiveerd onder:Bedenkingen, Bizar   |  Laat een reactie achter

Het is tijd…

04feb10

Tijd om er weer in te vliegen.
Alle ziektes, droevige momenten en luiheid van de baan, want het is bijna weekend en dan vlieg ik er weer in in ons huis. Keukenplafonds moeten afgewerkt worden, badkamerplafonds smeken om een likje verf: let’s go.

Het is nu donderdagavond. Ik kruip zo in mijn bed: ‘t is te hopen dat ik zaterdagochtend nog dezelfde instelling heb .

Gearchiveerd onder:Huisje, Uncategorized   |  Laat een reactie achter